Happy Death Day สุขสันต์วันตาย [Review]

  • เรื่องราวของภาพยนตร์นั้นเรื่องราวหลักๆ น้ันก็คงจะมีอยู่ไม่มากที่เราพอจะคาดเดาได้ถูก แต่อยู่ที่ว่ากลไกในการเล่าเรื่องนั้นจะเป็นเช่นไร และ ทำให้เรารู้สึกไปกับเรื่องราวเหล่านั้นได้อย่างไร

    เรื่องราวของนักศึกษามหาวิทยาลัย ที่เธอตื่นขึ้นมาในวันที่เธอถูกฆาตกรรมซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างผิดปกติและน่าสะพรึงกลัว จนกระทั่งเธอค้นพบงว่าใครกันแน่ที่เป็นฆาตกร เพราะการที่จะเล่าเรื่องเล่าแบบวนเรื่องเดิมซ้ำฯอย่างไรไม่ให้คนดูอย่างเราหมดความอดทนแล้วหลับคาโรงภาพยนต์ไปซะก่อน (จะบอกว่ายกเว้น Memento ก็ไม่ถูกนักเพราะ Memento ก็อาจจะเป็นยาขมสำหรับอีกหลายคนเช่นกัน) แต่สำหรับ Happy Death Day นั้นแน่นอนอาจจะไม่ยากขั้นนั้น เพราะหลังจากการเล่นวนสองถึงสามรอบแล้วก็ได้เวลาที่จะเล่าในแบบที่ต่างไปบ้างในแต่ละครั้งที่ก็จะมีรายละเอียดแตกต่างออกไป ชวนเราไขว้เขวว่าใครคือคนทำ?

    สิ่งหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่าเรามาดูชมภาพยนตร์ ก็คือ การที่เรื่องรารนั้นกลับย้อนมาเกิดขึ้นทุกเช้าก็ทำให้ความรู้สึกส่วนตัวนั้นเป็นอย่างที่บอกไป แต่เมื่อมองย้อนช่วงเวลาที่เข้าฉายปลายปี ซึ่งน่าจะเป็นช่วงของเวลา แห่งความรักและการให้อภัย เพราะตั้งแต่เปิดเรื่อง ตัวนำของเรื่องก็แทบจะเป็นเจ้าของฟาร์มเพาะศัตรูแทบถ้วนทุกตัวคนเลยทีเดียว และทุกครั้งของการกลับมาก็เรียนรู้ถึงความผิดผลาดของตัวเอง เพราะสุดท้ายคือการให้อภัยตัวเอง

    ดูดีไหม ให้ความสนุกในการชมระดับหนึ่ง พร้อมกับลุ้นว่าใครคือผู้ร้ายตัวจริง(แต่ทำไมผมคาดไว้ไม่ผิดคนตั้งแต่เห็นครั้งแรก หรือ คนโรคจิตย่อมมองเห็นพวกเดียวกัน -..@“)

    ผมให้ 3.5/5 ครับ

    #HappyDeathDay #HappyDeathDayMovie #UIPthailand #UnitedInternationalPicturesThailans #SFcinema #WeLoveSF

    Related posts:

  • Leave a Reply

    Your email address will not be published. Required fields are marked *